Innerlijk kind

Een manier om inzicht te krijgen in ons voelen en denken is het model van het innerlijke kind. Innerlijke kinderen zijn niets anders dan verschillende gevoelslagen in ons. Hiermee krijgen we inzicht in, en grip op onze strategieën om onverwerkte pijn uit het verleden niet te willen voelen.

De kracht van de ontmoeting van je Twin Flame - Marlêne Evertz ...

De ideale situatie
Een kind is gelukkig. Hij voelt zich door zijn ouders beantwoord in al zijn behoeftes. Af en toe zijn er pijnervaringen die passen bij de kinderleeftijd en goed te verwerken zijn, zoals een geschaafde knie, of het verlies van een huisdier. Als het kind pijn ervaart, reikt hij uit naar de ouders. Hij wordt door hen liefdevol opgevangen en mag huilen zolang als nodig is. 

Huilen is herstel van het hart. 

In de steunende omgeving van de ouders, leert het kind dat het mág en kán rouwen. Hij leert dat het veilig en prettig is om uit te reiken en zijn gevoelens te delen, en hij ervaart zijn eigen kracht en vermogen tot herstel. Als het kind opgroeit, verinnerlijkt het de toestemming om te mogen rouwen. Omdat zijn ouders het hém toestonden, leert het kind het aan zichzelf toe te staan.
Eenmaal volwassen kan hij op eigen kracht rouwen en herstellen. Op eigen kracht reikt hij uit naar mensen, deelt zijn gevoelens, gunt zichzelf een rouwproces en organiseert wat hij nodig heeft.
Deze persoon heeft een gezonde innerlijke volwassene ontwikkeld die zorgt voor zijn eigen behoeftes. 

De niet zo ideale situatie
Verreweg de meesten van ons hebben gebieden ervaren waarop we niet volledig en liefdevol werden ondersteund door onze ouders. Dit kan variëren van een enkele gebeurtenis, tot een chronische stress situatie, tot ernstige traumatiek.

Alles eindigt in liefde. Als er nog geen liefde is, is het nog niet het einde. 

Als een kind pijn ervaart en dit niet kan verwerken omdat de pijn te groot of te langdurig is, of omdat de omgeving niet veilig is, kan het kind niet anders dan zijn gevoelens van pijn onderdrukken en negeren.
Wat hierbij helpt is het vormen van gedachten die dit proces ondersteunen. Bijvoorbeeld ‘huilen is kinderachtig’. Dit is het begin van de overtuiging dat het negeren van pijn beter is dan het voelen en verwerken. Beter omdat alleen dan kan worden overleefd in die situatie.
Het kind raakt gewend aan het vermijden van pijn en gaat het ervaren als zijn comfortzone. De overtuigingen worden deel van het zelfbeeld. 

Maar in onbewaakte ogenblikken, als het denken even verslapt, of er gebeurt iets dat herinnert aan het trauma, kan opeens verdriet toeslaan. Want het systeem, de impuls van de ziel, zoekt genezing en wil de pijn verwerken. Als reactie hierop wordt meer energie geïnvesteerd in het denken, de overtuigingen worden nog sterker, enzovoort.
Deze stemmen: het voelen van pijn, en het niet willen voelen van de pijn, wisselen elkaar voortdurend af. 
 
Terwijl het kind fysiek naar volwassenheid groeit, blijft de oorspronkelijke behoefte aan troost en goedkeuring onvervuld. Dit deel groeit als het ware niet mee naar volwassenheid. Ook in zijn volwassen leven zoekt deze persoon naar goedkeuring van buitenaf. En voelt zich aangetrokken tot mensen die dat geven.
Zo beginnen veel partnerrelaties: twee personen die als twee passende puzzelstukken elkaars behoeften vervullen. Dat kan een poosje prima werken, maar vroeger of later komen er scheurtjes in het zeer afhankelijke bouwwerkje. De uitnodiging om zélf voor jouw onverwerkte pijn en onvervulde behoeftes te gaan zorgen, wordt gevoeld. Dan begint het levenshuiswerk: wie ben ik, wat voel ik en hoe kan ik er zelf voor zorgen. Naast mijn partner die op zijn/haar beurt óók een vergelijkbare route bewandelt. 

De ziel wil altijd het evenwicht bewaren. Overlevingsgedrag ten gevolge van trauma is gepast en nodig en verdient in die zin respect en waardering (ofschoon het iemand niet ontslaat van de verantwoordelijkheid voor zijn gedrag). Ons systeem onderdrukt pijn net zolang totdat het niet meer gaat, of we niet meer willen, door een crisis of toenemend gevoel van ongenoegen.

De stap die gemaakt mag worden is erkenning van de eigen onderdrukte pijn. Er mag gerouwd worden. Er mag vriendschap gesloten worden met zowel het kwetsbare als de overleving, die een grote hulp is geweest. Beiden zijn ‘kinderen’ onder de zorg van de nu groeiende innerlijke volwassene.
Verantwoordelijkheid nemen voor de behoeftes van het innerlijk kind kan een verandering van leefstijl vragen. Soms betekent het langzamer leven, ruimte en verbinding toestaan met het lichaam en voelen.
Het leven leiden vanuit het perspectief van de innerlijke volwassene geeft vrijheid aan zichzelf en anderen. Vrijheid van afhankelijkheid en tegelijkertijd ontstaat ruimte voor gezonde liefdevolle relaties waarin pijn wel gedeeld wordt maar men niet afhankelijk van de ander is voor de verwerking ervan. 

In de praktijk werk ik met vijf ‘kinds’delen:
-Het oorspronkelijke kind. Onze oorspronkelijke levensvreugde, blijdschap, moed, vertrouwen; alle gevoelens die gezond en onaangetast zijn.
-Een trauma of pijnlijke ervaring.
-De pijn ten gevolge van het trauma. Het gekwetste kind. De pijn wil gehoord en gevoeld worden. Wil verwerkt worden. De ziel wil genezen.
-Overlevingskind. Alle overtuigingen die het voelen belemmeren. Heel druk zijn, liever voor andere mensen zorgen dan voor zichzelf, eigen kracht ontkennen, enzovoort. Maar ook depressie en fysieke ziektes zijn deel van dit complexe systeem.
-Innerlijke volwassene. Het volwassen hart dat met mededogen kijkt naar de pijn en de overleving. Deze leert de zorg en verantwoordelijkheid voor de eigen behoeftes op zich te nemen, en dat niet langer van andere mensen te verlangen. Dit maakt jezelf en anderen vrij. 

Als mensen een probleem ervaren, zijn ze vaak gevangen in het pingpongspel tussen de pijn die gevoeld en verwerkt wil worden, en het overlevingsgedrag dat dit voelen verhindert. 
Hoe kom je hieruit? Door stil te staan bij wat gevoeld wil worden, in plaats van het af te weren. En hierna steeds opnieuw hiervoor te kiezen. Hierdoor kan de innerlijke volwassene groeien. Hierdoor kunnen naast de snelweg van de jarenlange gewoontes, nieuwe wegen ontstaan.